De bomen verkleuren,
in bruin en in rood.
Het is de aarde die sterft,
ze gaat een klein beetje dood.

De regen, haar tranen,
haar schreeuwen, de wind.
Omdat zij de zomer,
zoveel vrolijker vindt.

Zij voelt zich ontroostbaar,
heel kil en zo triest,
De aarde, net een moeder,
die haar kindje verliest.

De wind fluistert je naam,
op jouw graf zie ik bloemen staan.

Bloemen uit liefde voor jou,
om te zeggen hoeveel ik van je hou.

De leegte die jij achterliet,
doet pijn en brengt verdriet.

Kon ik, al was het voor heel even,
jou een kus of knuffel geven.

Maar hoe hard ik ook mag hopen,
door mijn huis zal jij nooit meer lopen.

Bedankt voor alle liefde die jij gaf,
uit dankbaarheid leg ik bloemen op je graf.




  Annita van Rumpt

      

De winter ging aan ons voorbij,
het voorjaar maakte ons weer blij.

De zomer bracht ons zorgen,
was er voor jou nog wel een morgen?

Nu komt het najaar met regen en wind,
wat mist ikjou, mijn lieve kind.

Het najaar brengt ons van de wijs,
want toen begon jouw laatste reis.