Boomplantdag 24 maart 2004

Al vele jaren lang loop ik met het idee rond om een boom ter nagedachtenis voor Rashid te planten. Maar waar? Ik heb geen huis met een tuin, de school van Rashid heeft ervoor gekozen om een bord met foto's van Rashid ter nagedachtenis aan hem in de hal op te hangen en de boomplantdag in het Land van Ooit was al voorbij voordat ik er erg in had. De meest voor de hand liggende plaats was op de begraafplaats bij het grafje van Rashid, maar daar was te weinig ruimte. 

Ik kon een boom planten in het Koningin Wilhelminabos in Dronten, maar dat was zo ver weg en zo moeilijk bereikbaar; ik had toen immers nog geen rijbewijs of een auto. 

En zo kwam ik via een link op de website van een overleden kindje in aanraking met Stichting de Regenboogboom, een stichting die kinderen helpt, die te maken hebben met ziekte, trauma en handicap. De kinderen worden door vrijwilligers bezocht in ziekenhuizen en instellingen en door het zingen van liedjes en het vertellen van verhalen, en door een met kristallen en bloemen versierde boom wordt de gedachtenwereld van het kind afgeleid van diens pijnlijke situatie naar een wereld waar ruimte is voor de eigen fantasie en levenskracht.

Hoewel deze Stichting al sinds 1992 actief is, is Rashid er zelf nog nooit mee in aanraking gekomen. Ik las op de homepage van de Stichting het verhaal over de boomplantdag 2003, toen er bomen ter nagedachtenis van chronisch zieke en overleden kinderen zijn geplant op Texel. Het verslag ontroerde me zo, dat ik besloot deze stichting te vragen of ik misschien een boom zou mogen planten voor Rashid, als er nog een boomplantdag zou komen.

Heel erg dankbaar was ik dan ook met de uitnodiging om mee te doen aan de tweede boomplantdag in Almere. De dag zou gehouden worden op 24 maart 2004. Karim zou met me meegaan; dat had nog heel wat voeten in de aarde. Karim werd op 23 maart 2004 achttien jaar oud. Na schooltijd kwam hij naar ons toe, omdat we hem wilden verwennen met taart en lekker eten. Maar Karim voelde zich niet zo lekker. Hij knapte wel weer een beetje op tijdens het eten (we gingen lekker met hem uit eten), maar besloot toch de volgende dag naar huis te gaan in plaats van mee te gaan naar de boomplantdag. Ik zette hem al vroeg op de trein en tot mijn stomme verbazing belde Karim me tegen 9 uur op, dat hij toch wel graag mee wilde en weer terug zou komen. Het lukte allemaal net voor hem om de juiste trein te halen en toen gingen we toch nog samen op weg naar Almere. Hij was gelukkig wat opgeknapt.

In Almere bleek de boomplantdag georganiseerd te worden op het terrein waar ook de Stichting Aap zich bevindt. Het bleek een nieuw aan te leggen stadslandgoed te zijn, De Kemphaan. Wij werden hartelijk ontvangen door een vrijwilligster van de Stichting de Regenboogboom, die onze namen kende en niet alleen ons verhaal, maar ook het verhaal van Rashid. Zij overhandigde ons mooie t-shirts met de opdruk: "Het Regenboogbos. Ik heb een boom geplant". Een andere vrijwilligster nam ons mee naar de plek waar we koffie kregen met wat lekkers. Ook zij wist precies wie we waren. Ik vond dat heel bijzonder. Er zaten nog meer ouders en kinderen te wachten. Wij trokken onze t-shirts aan (ik hing het maar een beetje over mijn schouders, omdat de maat te klein was) en kwam in gesprek met andere ouders. We wisten op dat moment niet goed of we naar buiten mochten gaan of binnen moesten wachten en we besloten het laatste maar te doen. We zouden vast nog wel een rondleiding langs de apen van Stichting Aap krijgen. Het wachten duurde wat lang; we hadden inmiddels Bas en Joël al zien zitten, twee jongens die in 2003 aan de finalerondes van Idols meegedaan hadden en nu samen optredens verzorgden. Zij zouden later op de dag voor ons gaan zingen. Iedereen die dat wilde, mocht met hen op de foto en kreeg ook nog een gesigneerde foto van hen. Karim, net één dag 18, voelde zich daar te groot voor. Wij hielden ons daarom op een afstand en bekeken de anderen die één voor één met de "grote sterren" op de foto gingen. De jongens hadden lol en trokken voor elke nieuwe foto weer een vrolijk gezicht. Zouden ze begrijpen hoe belangrijk deze dag voor sommige ouders was?

Eindelijk was het zover, dat de dag "officiëel" geopend werd. Iedereen, dat wil zeggen, de ouders met hun kinderen die uitgenodigd waren, 25 kinderen van een school uit Almere en 25 kinderen uit het land, die een prijsvraag gewonnen hebben, had inmiddels plaats genomen op de tribunes en we kregen allemaal een lunchpakketje. Hoewel we net koffie gedronken hadden, ging een broodje er wel in. Bas en Joël zongen ondertussen wat van hun liedjes en toen werd ook het winnende lied gezongen, dat door de Mariaschool uit Wateringen gemaakt was ter ere van deze dag; zij zongen hun lied vol overgave. 

De tekst ontroerde me zozeer, dat ik vol schoot. Ook toen was daar was ineens een vrijwilligster, die bemoedigend een arm om mijn schouder sloeg. De tranen stroomden me over de wangen en het lukte me niet eens om het mooie lied mee te zingen:

Hoe vreemd het ook klinkt, maar soms krijgt een kind
Ineens een zware last te dragen
Ongevraagd en ongewild
Kan het zich alleen afvragen
Waarom nou dit, waarom dit voor mij?
Waarom maakt ziekte alles stuk
Krijg ik een kans en gaat het voorbij?
Krijgt mijn leven nog een beetje geluk?

Daarna gingen we toch echt naar de plek waar de bomen geplant zouden worden. Karim en ik hadden bij binnenkomst al te horen gekregen dat wij een "Gewone Esdoorn" zouden planten op plekje nummer 21. Wij kregen de plantinstructie en met zijn allen gingen we om de eerste boom heen staan, die geplant zou worden. Daarna mochten we zelf ook aan de slag. Karim haalde de emmer compost op en een grote schep en we liepen samen naar "ons" plekje. Daar lag de boom al voor ons klaar. Samen zetten we hem overeind en Karim gooide de compost goed om de wortels heen. Daarna begon hij vol overgave de aarde in het gat te scheppen. Ik hield de boom vast, de boom die zou groeien ter nagedachtenis van Rashid. Toen de boom wat steviger stond, kon ik een paar foto's maken. Het was zwaar werk, maar Karim gaf het niet uit handen. We kregen hulp van twee vrijwilligers van de stichting de Regenboogboom en tenslotte stond Rashid's boom dan echt.

Ik keek wat om me heen en zag, dat overal kinderen en ouders bezig waren om een boom te planten. Er stonden al wat bomen op het veld en in sommige daarvan hingen kristallen te blinken in de zon. Want de zon scheen gelukkig, hoewel het de dagen ervoor er heel somber uitgezien had. Het was echt een prachtige dag. Het was moeilijk om afscheid te nemen van onze boom. Maar we kregen nog een rondleiding over de rest van het landgoed. We bekeken de koeien en de kalfjes op de Bio-boerderij, we zagen de lammetjes in de stal en liepen langs Kindervakantieland. Helaas waren de apen van Stichting Aap zo gestresst geraakt van alle drukte, dat we hen niet meer mochten bezoeken. Dat was wel jammer, maar we waren tenslotte gekomen om een boom voor Rashid te planten. En dat hadden we gedaan. We kregen tenslotte een prachtig herdenkingskristal uitgereikt en nog een Clematis (die ik later op Rashid's grafje heb geplant) en na van iedereen afscheid genomen te hebben, gingen we weer naar huis. We waren onder de indruk geraakt van de warmte die van de vrijwilligers uitgegaan was; het voelde als één, grote familie en we vonden het zo jammer, dat Rashid nooit met deze Stichting kennis heeft gemaakt. Hij zou de droomwereld, waar ze hem mee naar toe hadden genomen, zo prachtig gevonden hebben. Hij deed het immers zelf zo vaak als hij bang was of pijn had. Dan nam ik hem mee naar zijn eigen droomwereld. En oh, wat genoot hij dan.

De boom voor Rashid staat er nu, op een hele mooie plek en zal verzorgd worden door medewerkers van Stichting IVN. Ik heb nog geïnformeerd naar de mogelijkheid om ook Rashid's naam bij de boom te plaatsen, maar dat bleek uiteindelijk niet mogelijk.
Karim heeft er geen spijt van gehad, dat hij toch mee is gegaan, integendeel, want ook hij was erg onder de indruk van alle goeds, dat wij die dag ondervonden hebben. Het is voor ons een hele mooie dag geworden. Niet alleen het weer werkte mee, maar ook de organisatie was geweldig. 

Heel erg bedankt, lieve Stichting de Regenboogboom, voor de uitnodiging om aan deze dag mee te mogen doen. Heel erg bedankt voor alle goeds, dat wij op deze dag hebben mogen ondervinden. Jullie hebben een droom om een boom voor Rashid te mogen planten voor ons in vervulling doen gaan!

Klik hier voor het verslag van de boomplantdag op de homepage van de Stichting de Regenboogboom.

Maandag 8 augustus 2005

Het is me eindelijk gelukt, na een hectische periode thuis zowel als op mijn werk om een keer naar Rashid's boom te gaan kijken. Ik herkende het landgoed haast niet meer terug, zo mooi was het geworden. Overal stonden prachtige bloeiende boompjes op een groen gras; er waren lage struikjes aangelegd en er waren plastic beesten neergezet, waar kinderen op konden spelen. De Beestenparade werd het genoemd. Rashid zou het prachtig gevonden hebben om op alle beesten te klimmen en op het veld rond te dollen.

Helaas stond het boompje van Rashid er wat armetierig bij. Op het begeleidende bordje stond te lezen, dat de esdoorn soms zijn blaadjes verliest en er "dood" uitziet, maar het volgend jaar gewoon weer gaat bloeien. Ik zal er zeker nog eens gaan kijken.

Wat ik ook jammer vond, was dat nergens een bordje geplaatst was dat de bomen geplant waren in samenwerking met de Stichting de Regenboogboom ter nagedachtenis aan kinderen die aan kanker overleden waren.

Gelukkig weten Karim en ik wel dat de boom ter nagedachtenis aan Rashid geplant is en dat is het belangrijkste.