Elke dag mis ik je, elke dag heb ik zo'n pijn

Maar ik weet dat 17 april weer de ergste dag zal zijn

Geen cadeautjes, geen feest

Op 17 april mis ik je het allermeest !

Mijn allerliefste Rashid


Achttien jaren zijn voorbij
Al lijkt je geboorte soms nog gisteren voor mij

Maar ook al ben je er lijfelijk niet meer
Ik voel je aanwezigheid keer op keer. 


Het kan in een lied zijn, een vlinder, de zon
Maar je even vasthouden, als dat toch weer eens kon...

Dat lijfelijk contact mis ik vreselijk, mijn zoon
Als je een kind hebt, is dat toch heel gewoon.

Je leefde jouw leven in acht jaar, 5 maanden en achttien dagen
En wij bleven achter met zoveel vragen.

Het was veel te kort en het doet heel veel pijn
Kon je nog maar eventjes echt bij me zijn.

Nu zet ik mijn gevoelens maar in dit gedicht
En zie tijdens het schrijven jouw lieve gezicht.

Dag Rashid, weet dat ik heel veel van je hou
Je blijft mijn kleine zonnetje, in warmte en in kou.

Je leeft met me mee, voor altijd in mijn hart
Jij en ik, we blijven samen een paar apart.


Copyright Karin, mama van Jelle*