Als je kind naar de dokter moet voor een prik, naar de tandarts voor een controle of naar het ziekenhuis voor een kleine ingreep, vraagt hij jou, zijn moeder, zijn steun en toeverlaat, zijn rots in de branding: "Doet het pijn, Mam?" En jij antwoordt, dat hij de prik nauwelijks zal voelen, dat de controle bij de tandarts niet erg is en dat hij door de speciale slaapdrank van de ingreep in het ziekenhuis niets zal merken. Bij de dokter zal hij een speciale pleister krijgen als troost, bij de tandarts een nieuwe tandenborstel en in het ziekenhuis een mooie ballon.

Maar wat kon ik mijn zoontje zeggen, toen hij mij vroeg of zijn hersenoperatie pijn zou doen, of de chemotherapie pijn zou doen of de bestraling, of het maken van een masker of de nierscan pijn zouden doen, of het pijn zou doen om een groeihormonentest te ondergaan, of het pijn deed om op een simulator te liggen, of het pijn deed om weer naar school te gaan, of het pijn deed als zijn vriendjes hem vreemd aankeken omdat hij kaal was en zijn oogjes scheel stonden, of het pijn deed als mensen hem niet meer konden verstaan door zijn aangezichtsverlamming, of het pijn deed om dood te gaan?

Wat wist ik van deze dingen? Hoe kon ik het mijn kind uitleggen? Hoe kon ik hem helpen? Ik heb het enige gedaan dat ik kon: ik ben bij hem gebleven tijdens alle nare ingrepen en controles, ik heb hem alles zo eerlijk mogelijk uitgelegd, voor zover ik dat kon en voor zover ik dat wist. Ik heb geprobeerd hem zo min mogelijk pijn te laten lijden. Ik ben bij hem gebleven tijdens zijn laatste strijd. Ik ben bij hem gebleven totdat hij zijn laatste adem uitblies. 

Ik, de moeder die haar kinderen tegen alle onheil van de hele wereld wilde beschermen, stond machteloos tegenover een ziekte, die zo sterk was, dat hij langzaam het leven van mijn zoontje, een sterk, levenslustig, vrolijk kind, verwoestte. Lijdzaam moest ik aanzien, hoe hij dag voor dag achteruit ging en steeds zwakker werd, totdat hij in mijn armen stierf.

En wat wist ik, hoe pijn het zou doen om hem voor de allerlaatste keer te moeten wassen en aankleden, om hem te begraven, om nooit meer sinterklaascadeautjes, kerstcadeautjes, verjaardagscadeautjes voor hem te kunnen kopen, om hem niet groter te zien worden, om hem niet naar de Middelbare school te zien gaan, om hem niet met zijn eerste vriendinnetje te zien thuiskomen, om hem niet te zien trouwen, om zijn kinderen nooit te zien: wat wist ik hoeveel pijn het zou doen nooit meer zijn knuffeltjes te krijgen, hem nooit meer te zien, horen of te voelen, om hem nooit meer: "Ik hou van je, Mammie" te horen zeggen; wat wist ik hoeveel pijn het zou doen om hem zo intens te missen?

Het doet pijn, zo verschrikkelijk veel pijn....