5 Oktober 2004

Lieve Rashid, 

Acht jaar geleden om deze tijd moest ik je laten gaan..... en op dit moment voel ik me weer net zoals toen! Klote dus gewoon en niets anders.... Je kan allerlei mooie woorden verzinnen maar die zijn er gewoon niet! Ik ben je kwijt en krijg je nooit meer terug.... hoe verdrietig ik ook ben, het maakt niets uit, dood is echt dood. Weet je, lieverd, ik zou zo graag willen weten of je het daar "waar je nu bent" naar je zin hebt en of het goed met je gaat. Het zou alles hier een stukje makkelijker maken... kon ik maar gewoon de telefoon pakken en bellen om het aan je te vragen. Ik zou willen vragen of je toen goed aangekomen was en hoe het nu met je is. Dat zou ik zo graag willen weten, maar het schijnt zo te zijn dat je mij dat vanzelf laat weten als ik er klaar voor ben dus ik wacht rustig af (nou ja rustig?).

Ondertussen hebben we weer een beetje, stap voor stap, geprobeerd ons leven een nieuwe indeling te geven maar wat had ik jou daar graag bij gehad! Weet je, lieve jongen.... ik mis dat heerlijke giecheltje van je, die fantasieverhalen, je armpjes om me heen, waardoor ik weer power kreeg voor de hele dag! Nu proberen anderen me wel op te vrolijken, als ze zien dat ik verdrietig ben om jou, maar het liefste, het aller aller allerliefste hield ik je nog een keertje vast! Gewoon lekker met je knuffelen, dicht tegen elkaar aangekropen op de bank met een videoband aan.... en dan die intense tevredenheid van jou omdat je genoot van die aandacht. Oh, kon ik je nog maar één keertje horen zeggen: "Ik hou van je, Mammie."

Het is vandaag acht jaar geleden dat we afscheid hebben moeten nemen van je, maar het voelt alsof het vorige week is. Alles komt weer naar boven, iedere minuut komt weer voorbij. Soms lijkt het wel of ik weer bij je ben, maar je bent onbereikbaar ver weg....... dat doet pijn, zo veel pijn! Ook je grote broer Karim mist je heel erg, en dat laat hij duidelijk merken! Zonder jou is ons leven wel doorgegaan, maar niet "gewoon". We missen dat grote stuk wat jij innam in ons leven, wat ons elke dag weer deed beseffen dat iedere dag een speciale dag was..... Nu is dat een stukje weg. soms heb ik het gevoel nutteloos te zijn, zonder aanwijsbare reden voel ik me dan heel leeg.

Dat we verder moeten leven zonder jou om ons heen is duidelijk, (het leven trok ons weer mee) maar je bent nog iedere minuut van de dag bij me lieverd. Ik heb je beloofd dat ik goed voor Karim zal zorgen (en dat doe ik ook), en ik weet dat je mij daar bij helpt........

Ik mis de onvoorwaardelijke liefde die je mij gaf. Die liefde zal nooit iemand anders kunnen geven. Ik mis je mooie oogjes die mij zo innig lief konden aankijken...... Ik wil je ontzettend graag vasthouden en lekker knuffelen en ik heb spijt dat ik dat in je laatste dagen niet heb kunnen doen. Omdat ik bang was dat het je pijn deed of het je teveel vermoeide. Waarom kon je niet wat langer bij ons zijn? Het doet zo'n pijn, heel veel pijn en het wordt alleen maar erger, zo lijkt het wel.

Mijn allerliefste schat, ik mis je enorm, dikke knuffels en een kus van je Mamma

 

 

De Tijd:


 Men zegt de tijd heelt alle wonden,
Ook als je je kind naar het graf hebt gebracht?
Deze wond is niet te helen,
Wie heeft deze uitspraak ooit bedacht?

Een diepe wond is in mijn hart geslagen,
Na het overlijden van mijn kind.
Die pijn is onmenselijk, bijna niet te dragen.
Want jij, Rashid, word door mij intens bemind.

Men zegt de tijd heelt alle wonden,
Ook als je je kind naar het graf hebt gebracht?
Wat is dan de tijd op aarde, waarin wij leven.
Heeft de mens de tijd niet zelf bedacht?

Een diepe wond is in mijn hart geslagen,
Vanaf de dag dat ik zonder jou moet verder leven,
Het verdriet, de pijn, de leegte zonder jou.
Ik had mijn leven voor de jouwe willen geven.

Eens zal mijn wond genezen, en wordt mijn verdriet gesust.
Dat is de dag dat wij samen kunnen zweven, ons van elkaar bewust.
Daar is alleen maar liefde, geen pijn en ook geen zorgen.
Dan zijn we weer gelukkig samen, achter een sluier voor iedereen verborgen.

Mama

 

Mensen zeggen zo gauw: "Later, als je groot bent…."

Maar nu 'later' is aangebroken en er is nog steeds die leegte

Het is de lege stoel aan onze tafel.
Het is het haakje aan de schoolkapstok waaraan jouw winterjasje niet meer hangt.
Het is de verjaardag die niet kan worden gevierd.
Het is het buurtpleintje waar de kinderen zich verzamelen en er een wordt gemist.
De dierentuin waar alle dieren blijven wachten, de ijscoman in het park.
Het park waar het licht door de bladeren valt, het licht waar nu niemand loopt.
Het zijn de stoere schoentjes in de etalage

Het is het fietsje waar nu een ander kind op rijdt
Het zijn de familiefoto's die er gekiekt worden, aan het strand, in de tuin, aan het kerstmaal etc, waar 'iedereen' op staat.
Er is zoveel, en zoveel meer en het zal allemaal, heel je ongeleefde leven lang, in afwachting moeten blijven.
Rashid is dood ja, maar dat hoeven de dingen ons toch niet steeds opnieuw te vertellen?