17 April 2004

 

Dit jaar zou Rashid 16 jaar oud geworden zijn. Misschien zou hij jeugdpuistjes hebben gehad, de baard in de keel, misschien zou hij brommer gereden hebben, had hij een krantenwijkje gehad, een vriendinnetje. Misschien....

Ik weet het niet. Vorig jaar nog was ik heel erg met Rashid's 15e geboortedag bezig. Ik was ziek thuis en had heel veel tijd om aan Rashid's homepage te besteden, aan het uittypen van mijn dagboeken, aan het maken van zijn films.
Dit jaar was dat allemaal anders. Ik werk inmiddels al weer fulltime en ik ben volledig hersteld. En.... ik was op 4 februari 2004 begonnen met mijn eerste rijles. Het lag niet in mijn levensverwachting dat ik ooit nog zou proberen om mijn rijbewijs te halen, maar alles is anders geworden. Ik ben zo anders geworden na het overlijden van Rashid.

Dus ben ik bibberend, angstig en nerveus naar mijn eerste rijles gegaan en het viel me reuze mee. Ik mocht gelukkig 2 uur lang rondjes rijden op een rustig industrieterrein en toen ik uit de auto stapte voelde ik me een hele held. Ik kon alleen niet meer lopen van de spanning in mijn benen. En ik was doodmoe.

Wat ik erg frappant vond, was dat de instructeur, om het ijs te breken, vroeg of ik kinderen had en ik hem meteen vertelde van Rashid, die overleden was aan een hersentumor. Normaal gesproken vertel ik dat nooit meteen aan vreemden, en in een lessituatie deed het ook niet terzake. Maar deze man straalde iets uit, dat ik hem meteen vertrouwde. Hij op zijn beurt vertelde van zijn zoontje, dat jaren geleden aan meningitis overleden was. Zijn zoontje zou dit jaar 15 geworden zijn, Rashid 16. Het leek haast alsof de beide jongens ons bij elkaar hadden gebracht. Het was voor mij zo belangrijk om bij iemand in de auto les te krijgen, waar ik vertrouwen in had. En dat had ik zeker. Nog vaak spraken we over onze kinderen, over het gemis, het verdriet, over waar ze nu zouden zijn.

De lessen die volgden kostten me veel energie, maar langzaam maar zeker kwam ik steeds een klein stukje verder. Eindelijk was het zover: ik mocht afrijden. De datum viel op 19 april, twee dagen na Rashid's 16e geboortedag. Geen probleem, dacht ik, dan kon ik op zaterdag "gewoon" naar Rashid toe, zijn grafje verzorgen. Maar ook dat liep anders. Op zaterdag kon ik een extra les krijgen, om nog eens extra te oefenen voor het afrijden. Dat kon alleen om 1.30 uur. Ik legde uit, dat ik nog wel graag naar de begraafplaats wilde gaan, omdat die dag jouw geboortedag zou zijn. Ik zou dan van te voren gaan. Dat zou ik wel redden. 
Ik had met Karim afgesproken om samen naar Rashid's grafje te gaan, dus belde ik hem met het bericht dat ik een extra rijles kreeg op zaterdag. Hoewel hij erg teleurgesteld was, besloot Karim uiteindelijk toch thuis te blijven om te leren, omdat hij op dinsdag ook een examen moest doen.

De dag van te voren belde mijn instructeur me op met het verzoek of ik al om 12 uur kon komen, omdat er een leerling uitgevallen was. Ik twijfelde, omdat de tijd om naar Rashid's grafje te gaan voor 12 uur nu te kort was. Ik zou tot 13.30 uur rijden en kon dan om 15.00 uur ongeveer op de begraafplaats zijn, die om 16.00 uur dicht zou gaan. "Dat was toch geen probleem," zei mijn instructeur, "dan mocht ik gewoon met de lesauto naar de begraafplaats rijden en zou ik zeker op tijd zijn". Spannend, maar ook eng. Ik stemde toe.

Ik wilde, voordat ik naar de rijles ging, toch alvast naar Rashid's grafje toe gaan, want ik wilde de ballon bij hem ophangen en een Happy Meal bij hem neerzetten, anders moest ik dat meeslepen naar de rijles. Zo gezegd, zo gedaan. Hennie bood aan om me te helpen door al heel vroeg met de ballon naar de feestwinkel te rijden om deze met helium te laten vullen. Ik wilde het eigenlijk zelf doen, maar wist niet hoe. Dus ging ik met de fiets naar de begraafplaats en liet hem daar staan. Ik was even alleen bij Rashid, zette het Happy Meal neer, dat ik de dag ervoor al gekocht had en pakte een nieuw stenen beertje uit: een cadeau op Rashid's 16e verjaardag. Inmiddels was Hennie er ook met de ballon, die ik goed vastmaakte bij de grafsteen. Nog even kon ik kijken en toen moest ik al weer weg, anders zou ik te laat zijn voor de rijles. Het werd een vreemde les. Ik reed goed en voelde me gesterkt, rustig. Uiteindelijk mocht ik over de snelweg naar de begraafplaats rijden. Toen ik eenmaal de afslag af ging "Watergraafsmeer" werd ik helemaal opgewonden. Hier wist ik de weg. Ik voelde me vreemd toen ik vlak voor de begraafplaats uitstapte en mijn instructeur met een vrolijk "tot maandag" weg reed. Ik kocht een prachtige bos bloemen en had toen de tijd en de rust om lang bij Rashid's grafje op het bankje na te denken. Ik had niet echt veel tijd gehad om bij zijn verjaardag stil te staan. Alles stond in het teken van de rijlessen en het afrijden.


Helaas zakte ik die maandag, terecht overigens. Ik was veel te onzeker en nog lang niet toe aan het zelfstandig rijden. Een maand later mocht ik weer afrijden (ik had blauw ondergoed aan (Rashid's lievelingskleur) en het prachtige engelenspeldje op van Rashid) en of het daaraan lag weet ik niet, maar
dit keer slaagde ik wel. Met een prachtige bos bloemen ging ik daarna naar Rashid's grafje toe om hem te bedanken. Ik wist zeker, dat ik een beschermengeltje op mijn schouder had bij het afrijden en dat Rashid me er doorheen gesleept had.

Inmiddels rijd ik al weer een tijdje rond in mijn eigen rode autootje en het voelt geweldig. Vaak ook ben ik verdrietig, dat ik nooit eerder de kans, de moed, de tijd en het geld gehad heb om mijn rijbewijs te halen, toen Rashid nog leefde. Ik had hem overal naar toe kunnen brengen. Het reizen met openbaar vervoer kostte hem zoveel energie en vaak ook moest ik zeggen, dat we geen tijd hadden of geen geld. Als ik toen een autootje had gehad....als....ach, als Rashid maar had mogen blijven leven....

 

REACTIES DIE IK KREEG:

Lieve Marianne,

Op deze manier wil ik laten weten,dat ik vandaag aan jou/jullie,en aan Rashid denk!!
Toch weer zo´n extra moeilijke dag....
Vandaag had hij zijn 16-de verjaardag moeten vieren.....
Het is en blijft een groot gemis!!
Heel veel Sterkte!!

Liefs en een dikke knuffel van Ruth,mama van Jordy&Lisan*&Remo

Een dag zonder jou

Een dag zonder jou,
is een dag zonder warmte en licht.
Een dag zonder liefde,
een dag met mijn ogen dicht.

Een dag zonder jou,
is een dag met regen en kou.
Een dag zonder vrolijkheid,
een dag zonder degene van wie ik hou.

Een dag zonder jou,
is een dag zonder een lach.
Een dag zonder jou...
is gewoon geen prettige dag!

 

 

Lieve Marianne

Wil je vandaag op deze moeilijk dag heel veel sterkte wensen. Ik zal een kaarsje branden voor jouw dappere man Rashid*, hoop dat je veel steun krijgt van vrienden en familie. Ik denk aan je.

Liefs van Cindy mama van Mitchel, Larissa en Ashana* LE-KV1

Knuffels

Een knuffel 

Een knuffel heeft iedereen nodig in het leven.
Een knuffel, elkaar wat warmte geven.
Een knuffel, even die arm om je heen.
Een knuffel, je bent niet alleen.
Een knuffel, houdt je op de been. Een knuffel, hierbij geef ik jou er één!

 Knufffffffffffffffffffffffffffffffffffff Mocht je weer eens balen. Kom dan hier een knuffel halen!

Lieve Marianne

Vandaag de 16e geboortedag van Rashid,
geen taart met kaarsjes en slingers,
en kado's alleen herrinneringen.
die in je gedachten blijft koesteren bij jou,
Rashid en de andere die samen boven feest vieren,
hier branden vanavond kaarsjes in gedachten bij jullie.

Liefs van Roos